Contacteer ons
Tel:
winkelwagen
0 items - 0,00

Hoogmis van de vriendschap

Hoogmis van de vriendschap

19mei

Tegenwoordig bestaat de neiging om al je kennissen ‘vrienden’ te noemen. Ik weet wel beter. Vriendschap is meer dan het uitdelen van een ‘vind ik leuk’ of een gevatte emoticon. Het is begrepen worden, zonder al te veel woorden.

 

Ik denk dat ik ontroerd was. Dankbaar ook, maar bovenal… overweldigd. Plots werden sympathieke kennissen, occasionele kameraden of lijfloze ‘vrienden’ op sociale netwerksites échte vrienden. Zo van die exemplaren die meestal maar op één hand te tellen zijn. Meestal. Want na BeneFreekje ben ik er zeker van: ik heb meer dan één hand nodig. Veel meer. En dat laat me niet onberoerd. Ik word er zowaar lyrisch van.

 

Zonder kwetsbaarheid had ik mezelf de kans ontzegd op een mooie en betere toekomst.

 

De beste vriendschappen stuwen een mens vooruit. En omhoog. Wel, ik denk dat ik zweefde die avond. Heel hoog. Ik werd overmeesterd door een buitengewone golf van vriendschap en liefde. Jullie waren met zoveel. Eerlijk? Ik was even na zevenen al vergeten dat ik een goed uur later aan televisiekijkend Vlaanderen ging laten zien (én horen!) wie ik was, wat ik had meegemaakt en hoe ik daarmee omging. En toch… voelde het allemaal erg knus daar in de Cimorné Vertrouwd. Warm. Toegegeven, daar hadden de zomerse temperaturen zeker hun deel in. Maar jullie bemoedigende woorden, oprechte glimlach en belangeloze gulheid zijn me meer bijgebleven dan die paar zweetdruppels op mijn gezicht. BeneFreekje was geen oppervlakkig benefietje. Integendeel. Het ging over het leven. Over haar vreemde kronkels en bochten. Over wat de ene mens voor de andere kan betekenen.

 

Kwetsbaarheid ≠ zwakheid

Ik heb me blootgegeven. In mijn vorige blog. Op televisie. Ik heb toegegeven dat ik hulp nodig had. Iets wat ik voorheen misschien wat wegduwde. Uit angst? Schaamte? Verdriet misschien? Nergens voor nodig, zo bleek. Mijn kwetsbaarheid effende zelfs het pad naar positieve emoties zoals liefde, verbondenheid, geluk, empathie… Stel je voor dat ik was blijven vechten tegen die kwetsbaarheid? Ik had nooit geweten dat jullie met zovelen nog steeds in mij geloven. Ik had het oorverdovende applaus moeten missen toen ik mijn opwachting maakte in het één-programma ‘Vandaag over jaar’, net als de speld die je kon horen vallen toen het allemaal wel erg persoonlijk werd. Ik had nooit geweten hoe belangeloos talloze sponsors hun duit in het zakje zouden doen, Jean en Sven van De Bevoorrading een toplocatie ter beschikking zouden stellen, anderen de tombolatafel zouden vullen (of leegkopen), de hele avond zouden zwoegen (of consumeren), die verdammte Stefaan De Winter op zijn geheel eigen wijze de nagel op de kop zou slaan, of hoe de talentvolle coverband H1T.WOnd3rs zou klinken in de tuin van het Aalsterse begijnhof. Zonder kwetsbaarheid had ik mezelf de kans ontzegd op een mooie en betere toekomst. En dan doel ik niet enkel op die voorlopige € 11 000 die werd opgehaald. Neen, ik heb het eerder over welke boost jullie me die avond hebben gegeven, over hoe jullie me met zoveel overgave alweer een drempel hebben over geholpen. Ik blijf mijn grenzen verleggen om elke dag dat stapje verder te komen dan gisteren. Misschien een beetje om jullie te bewijzen dat ik jullie onvoorwaardelijke steun waard ben, maar vooral omdat ik weet dat ik het kan. Bedankt iedereen!