Contacteer ons
Tel:
winkelwagen
0 items - 0,00

Niet zo vanzelfsprekend

Niet zo vanzelfsprekend

26jan

Een jonge vrouw in een rolstoel die moeite heeft met praten. Ik val op in onze erg eentonige maatschappij die er een misplaatst verlangen naar uniformiteit op nahoudt. Ik ben dus ‘anders’ dan anderen en daar kunnen sommige mensen zo moeilijk mee om.

 

Dag meneer. Ja, u meneer. Enkele weken geleden kwam ik langs in uw klein charmant speelgoedwinkeltje. Gewoon, om een pakje op te halen. Ik leg de nadruk op ‘langs’, want binnen ben ik niet geweest. Dat kon ik niet met mijn rolstoel. De drempel naar uw winkel was als de Kilimanjaro voor mij. Daar geraak ik echt niet over, meneer. De zorghulp trotseerde hem voor mij, met mijn zoontje Tijs in haar kielzog. Ik bleef netjes op de stoep staan. Alleen. Uw vriendelijke verkoopster had oog voor dit hoogst ongewone tafereel en zette de deur open. Ik knikte. Zo kon ik Tijs, die zich amper raad wist tussen al dat fraais, een beetje in de gaten houden. Hij rende van hier naar daar. Alles vond hij mooi. Alles wou hij hebben. Het kostte me dan ook heel wat moeite om hem in toom te houden. Maar welke speelvogel wordt er niet onrustig in een winkel vol prachtig speelgoed, meneer. Ondertussen was de rekening vereffend en konden we weer huiswaarts. Maar daar dacht zoonlief ietsje anders over. Hij belegerde het deurgat met een speeltje in z’n handen. Want DAT wilde hij hebben. Mijn duidelijke ‘nee’ was uiteraard het startschot van een vurige discussie. Beetje drama, u kent dat wel. En daar was u, meneer. Ik vermoed dat u de eigenaar was. U zag mij in de rolstoel. Mijn snotterende zoontje in het deurgat. U zag ook dat ik moeite had om mijn ‘nee’ te argumenteren. Niet omdat ik een nul ben in opvoeden. Neen, meneer, gewoon omdat ik moeite heb met praten. Ik had gehoopt dat u de situatie iets anders had aangepakt, maar alles wat u te zeggen had was: “ik ga de deur sluiten, de verwarming staat aan”. En dat deed u ook, zonder verpinken – hoewel het helemaal niet koud was. Weg discussie – dat moet ik u nageven. Maar ook weg winkelervaring. Weg geduld. Weg respect.

 

Die kleine gebaren van goedheid: ik vergeet ze niet. Ze zorgen ervoor dat ik mijn geloof in de mensheid nog niet ben kwijtgespeeld.

Dit moest me even van het hart. Waarom? Dat weet ik niet. Misschien wil ik het onrecht aan de kaak stellen. Of de gebrekkige toegankelijkheid? De discriminatie? De arrogantie? Het onbegrip? Als rolstoelgebruiker stoot ik op heel wat negativisme. Bikkelhard is dat, keer op keer. Ben ik daarom een wrevelige jonge vrouw die maar niet kan accepteren dat haar leven zo’n oneerlijke wending heeft genomen? Zeker niet. Ik draai die wielen van mij liever in de richting van mensen die wel attent zijn, die iemand met een beperking de hand willen reiken – zonder dat ze daarvoor de nodige eer willen opstrijken. Die mensen worden vaak over het hoofd gezien.

 

Dank u wel

Ik denk dat ieders dag gevuld is met kleine gebaren van goedheid. Alleen, ze zijn vaak niet zo monumentaal omdat ze zo ‘gewoon’ zijn. Je vergeet haast dat ze gebeuren: iemand houdt de deur voor je open, geeft je een compliment, … Wel weet je, ik vergeet ze niet. Vanuit mijn rolstoel, wordt zo’n klein gebaar plots groots. Het zorgt ervoor dat ik mijn geloof in de mensheid nog niet ben kwijtgespeeld.

Dus dank u wel mevrouw. Ja, u mevrouw. Al enige tijd geleden rolde ik het knusse restaurantje waar u werkt binnen met enkele vriendinnen aan mijn zij. De toon zat – zoals gewoonlijk – meteen goed. Alleen… ik geraakte niet onder de tafel met mijn rolstoel. Dit etentje – waarnaar ik erg had uitgekeken – had daardoor één grote ontgoocheling kunnen worden. Maar u, mevrouw, ging meteen op zoek naar oplossingen. Zo toverde u vier sterke soepkommetjes uit uw kast. De tafel werd verhoogd en het werd een avond om nooit te vergeten.

Dank u wel mevrouw de directrice! De speciale platen die uw schooltje aankocht zodat ik de trap kan overbruggen betekenen zoveel meer dan u denkt, mevrouw. Ik hoef geen enkele receptie of infoavond meer te missen, maar bovenal betrekt u me weer meer in de opvoeding van mijn zoontje (want een mama hoort niet aan de zijlijn te staan).

Ook dank u wel meneer! Dank u wel omdat u – heel spontaan – een plank legde aan de ingang zodat ik zelf kon binnenrollen in uw winkel vol woonaccessoires. You made my day!

Dank u wel beste ober, omdat u samen met uw collega mij en mijn rolstoel optilde zodat ik aan tafel kon in uw eetgelegenheid. Ik voelde me meteen welkom. Ook toen u vroeg of mijn eten alvast gesneden moest worden. Heel attent. Hartverwarmend zelfs.

Wat deze vreemde mensen voor mij deden, lijkt voor velen banaal. Niet voor mij. Deze mensen maakten mijn leven gemakkelijker. Ze gaven me het gevoel dat ik ertoe telde. Ze lieten me glimlachen. Ze gaven me ook hoop dat als ik alleen de straat op ga, er altijd mensen zullen zijn die me willen helpen als dat nodig is.