Contacteer ons
Tel:
winkelwagen
0 items - 0,00

Mijn lichaam. Mijn regels.

Mijn lichaam. Mijn regels.

23feb

If I’d observed the rules, I would never have gotten anywhere! Soms is het zoeken naar de juiste woorden, soms liggen ze gewoon voor het rapen. Aan mij om ze met evenveel gratie, stijl en klasse over te brengen. #thankyoumarilynmonroe

 

Dit is het. Een zin van amper drie betekenisloze maar allesvernietigende woorden. Een klap in mijn gezicht. Het was de hel op aarde voor de vrouw die ik was. Ik kon niets anders dan huilen. Huilen zoals ik nog nooit eerder had gehuild. Een soort oergeluid dat van ergens heel diep in mij kwam. In denk dat ik boos was. Boos op de dokter die me toen heel plichtsbewust dit nieuws bracht. Boos op mijn lamme lijf en spasmen, waardoor ik bij de minste opwinding in elkaar kromp. Boos op de hele nachtmerrie waaraan maar geen einde leek te komen. Ontgoocheld ook. Niet in mezelf, maar in het kunnen van de medische wereld en hun ongeloof in dat van mij. Ze maakten me een toeschouwer van mijn eigen leven. Afgeschreven. Iemand die er net zo goed niet kon zijn. Even voelde ik me een pion in een spel waarvan zij de regels bepaalden. Heel even maar… want IK ging de uitzondering op de regel worden. Ik zat dan wel gevangen in een totaal verlamd lichaam, ik kon denken, horen, zien én… voelen. Voelen dat ik meer kon dan zij voor mogelijk hielden.

 

Misschien is mijn leven wel een spel geworden. Elke dag gooi ik met de dobbelstenen. Soms gooi ik grote ogen. Soms ook niet. Maar ik ga minstens één stapje vooruit.

 

Spelbreker

Misschien is mijn leven wel een spel geworden. Elke dag gooi ik met de dobbelstenen. Soms gooi ik grote ogen. Soms ook niet. Maar ik ga minstens één stapje vooruit. Nog voor ik eind januari 2015 naar het revalidatiecentrum vertrok, kon ik al – zij het heel lichtjes  – mijn arm bewegen. Daarna mijn teen. Mijn mond. Mijn tong… Tijdens die eerste weken in het ziekenhuis hielden mijn familie en vrienden een soort logboek voor me bij. Pijn, angst, verveling, vernederingen, maar bovenal euforie staat er te lezen. Bij de kleinste verbetering maakte ‘Team Freekje’ een vreugdedans. Alleen de artsen bleven halsstarrig aan de andere kant van de speltafel zitten. Heel frustrerend. Ik denk dat ik die eerste weken niet zozeer moe was van de beroerte of van de medicatie, maar omdat ik elk deel van mijn lichaam zo hard pushte om verder en langer te bewegen. “Kijk dan toch”, wilde ik schreeuwen.

 

Inkendaal (het revalidatiecentrum, n.v.d.r.) was een verademing. Zij zagen de uitdaging. Zij wilden me leren kennen. Zij dachten niet aan opgeven. Integendeel. Samen zochten we naar de beste versie van mezelf. Heb ik die al gevonden? Ik denk het niet. Elke dag doe ik een gooi naar progressie. Ik blijf de lat hoog leggen, ook nu ik terug thuis ben. Al ligt de intensiteit van de oefeningen veel lager. Ik heb maar recht op een halfuurtje kine per dag en een uur logopedie per week. Veel te weinig. Ik voel mijn lichaam ‘lui’ worden. Uiteraard train ik in mijn eentje verder, maar dat is anders. Ik word niet meer zo getriggerd als voorheen, eerder beperkt. En eerlijk, ik heb al beperkingen genoeg! Bovendien stoot ik opnieuw tegen dezelfde muren als in het begin. Zo volg ik een postrevalidatieprogramma in het ziekenhuis waar ooit alles begonnen is. De dokter wist me onlangs te vertellen dat ik op het maximum van mijn capaciteiten zit. “Puur onderhoud”, zei ze. Alsof ze me in haar spelletje ‘terug naar de gevangenis’ stuurde. Onze verwachtingen liggen mijlenver uit elkaar. ‘Team Ziekenhuis’ wil dat ik mijn vooruitzichten terugdring naar wat zij voor ogen hebben. Laat ik dan voor eens en altijd heel duidelijk zijn naar mijn tegenspeler: het is andersom. Of zoals de Engelse Kate Allatt, die zelf volledig herstelde van het locked-in syndroom, het zo treffend zegt: “stel jullie verwachtingen bij naar wat ik voor ogen heb.” En dat is nog heel veel…