Contacteer ons
Tel:
winkelwagen
0 items - 0,00

De tijd gaat snel, gebruik hem wel

De tijd gaat snel, gebruik hem wel

15sep

Het is een absoluut cliché, maar daardoor niet minder waar: de tijd vliegt… En ik ook: met het vliegtuig. Net zoals iedereen.

 

Misschien moet ik het maar eens over tijd hebben. 24 uur krijgen we. Per dag. Eerlijk? Ik weet niet of dit nog volstaat. De tijd raast voorbij. Zo is het precies 119 dagen geleden dat ik het getokkel van de letters op mijn klavier hoorde. Heb ik die voorbije 2.856 uur dan geen moment de tijd gehad om jullie van het nodige leesvoer te voorzien? Waarschijnlijk wel. Had ik er geen zin in? Misschien. Was de inspiratie op? Niet echt… denk ik. Voelde ik me dan niet zo lekker? Die dagen zijn er zeker geweest, al lijkt ook dat excuus hier niet op zijn plaats. Eigenlijk doet het er allemaal niet toe. Puur tijdverlies. Laat ik er gewoon opnieuw invliegen. Met goede moed, frisse ideeën en hopelijk hetzelfde enthousiaste publiek.

 

Tijd voor reflectie

De zomer zit er bijna op. De donkere herfst- en winterdagen staren ons al aan in het gezicht. Een goede reden dus om even stil te staan bij wat de voorbije maanden me brachten? Dus… wat hebben we – Piet Huysentruytsgewijs – geleerd deze zomer?

Niet gewoon warm, maar heet

Er leek maar geen einde te komen aan de zengende hitte deze zomer. Het resultaat? Minder chips. Kleinere frieten. Wijn met minder alcohol en een sproeiverbod. Ook ik had het knap lastig. Steeds op zoek naar een zuchtje wind. Maar met mijn rug en billen in een rolstoel was er gewoon veel minder luchtcirculatie langs mijn huid. En het zweet kon al helemaal geen kant op om te verdampen. Om nog maar te zwijgen over de slechte doorbloeding in mijn voeten. Net als iedereen zocht ik dus verkoeling aan het water. Dagje aan zee: check! Dagje aan het strand van De Gavers in Geraardsbergen: double check. Op aanraden van een vriend trok ik er deze zomer samen met enkele vriendinnen en de kinderen voor het eerst naartoe. Dat werd zo’n topdag dat we kort erna het provinciaal domein nog een keer aandeden. Er zijn ruime wandelpaden, een rolstoelvriendelijke eetgelegenheid en een erg ruim toilet voor mensen zoals ik. Kortom: ik kon ontspannen in de meeste ruime zin van het woord. Halfonderuitgezakt in mijn elektrische rolstoel, genieten van de zon en zelfs de waterspetters die zoonlief in het meer produceerde op mijn huid voelen. Een aanrader!

I travel 2

De warmte heeft me afgemat, maar niet gevloerd. Zo ben ik de voorbije maanden blijven grenzen verleggen. Letterlijk en figuurlijk. Ik trok naar het Spaanse Andalusië. Goed, ik kon niet zoals vroeger onbezonnen enkele spullen in de koffer gooien en vertrekken. Maar de eerste keer met het vliegtuig reizen sinds ik in de rolstoel zit, zorgde al voor voldoende avontuur. Het reisbureau WeTravel2 had alles tot in de puntjes voorbereid. Op de luchthaven kreeg ik assistentie. De rolstoel ging netjes in het bagageruim en ikzelf werd door twee mannen naar mijn zitje geëscorteerd. Reisgezel Katrien kreeg zelfs een rondleiding in de cockpit. Ze geniet nog na… Zichtbaar. Aangekomen in B&B Finca Corasol werden we hartelijk ontvangen door Bert en Veerle, twee Antwerpse verpleegkundigen met samen meer dan 30 jaar ervaring in de zorgsector. En dat merk je: alles – maar werkelijk alles – was aanwezig voor een onbezorgde vakantie, zowel voor mij als mijn reisgezel. Een aangepaste kamer, verpleegkundige zorg de klok rond, geschikt vervoer, … En dat allemaal op een half uurtje rijden van Malaga. Wat Spanje zo aantrekkelijk maakte? Alles is er aangepast aan de rolstoel. Ik kan zonder veel gedoe languit op het strand liggen met alleen het zicht op de wolken. De voetpaden zijn er breed genoeg. De openbare toiletten zijn rolstoeltoegankelijk én netjes, … en de bevolking is er net als het klimaat erg warm. Wat ik heb geleerd? Met een beperking kan je perfect reizen. Er gaat meer voorbereiding aan vooraf, maar het kan. Ik voelde me weer helemaal opgeladen.

Toertje met de Vespa

De geur van verbrand rubber en uitlaatgassen. Knetterende motoren. Stevige gitaren… Zondag 19 augustus werd een bijzondere dag voor mij. Dankzij Vespaclub Amici Del Cambio Manuale mochten ik en mijn zoontje mee op de Vespa. Ik in de zijkar. Tijs achterop. Het werd een moeder-zoonmomentje dat nooit meer van het netvlies gaat. Er was geen rolstoel. We zaten heel knus bij elkaar. Alles leek heel even ‘normaal’ of tenminste wat anderen als normaal zouden bestempelen. Ik genoot van de eerste tot de laatste kilometer. Zo een zijkar zat eigenlijk best comfortabel, ook voor mij. En over chauffeur Philip: niets dan lof! Hoe ik in die Vespa terechtkwam? Wel… na het succes van BeneFreekje in april dit jaar besloten enkele vriendinnen en ik om de benefietactie om te zetten in een kleine, lokale vzw om zo via (eigen) aangepaste accommodatie en materialen mensen met een fysieke beperking een innovatieve en professionele postrevalidatie te kunnen aanbieden en bij te dragen tot een betere levenskwaliteit en meer zelfredzaamheid. VZW Team Freekje was geboren en kort daarna kregen we de vraag of wij dit jaar het goede doel van de Aalsterse Vespa Happening wilden zijn. Ja graag natuurlijk!

 

Tijd voor iets anders

Een nieuw seizoen kondigt zich aan, net als nieuwe accessoires voor de Mevrouw LEF-webshop. Stay tuned. Binnenkort hoor je er alles over. In geuren, maar vooral kleuren.

 

(Foto Vespa Happening: www.hln.be